Cierpie na schizofrenie, biore leki. jednak ostatnimi czasy wszystko mi szlo na cpanie, nie mialam juz kasy na leki. dostalam ataku. po pracy wracajac do domu zapomnialam gdzie jestem kim jestem i co robie, zaczelam krzyczec i plakac na wyskoczylam na jezdnie, spowodowalam kilka stluczek. Jestem znow w Polsce. moja Francja to odlegle marzenie, wiem ze juz tam nie wroce.

w psychiatryku poznalam pewna kobiete ktora nie istniala.

''DZIWKO ZARAZIŁAŚ MNIE MIŁOŚCIĄ!''


Nie jestem szalona, po prostu moja rzeczywistość znacznie różni sie od Twojej...

spakowalam sie, nie moge tu utknac a wiem ze jak zostane jeszcze jeden dzien dluzej w Berlinie to zgnije tu.
wzielam beztrosko torbe kurtke gitare i psa i wyszlam.
po drodze jakis bezdomny poprosil od papierosa, strasznie od niego walilo jakims spirytem. no coz.
udalam sie do kasy na pks ale na biet  i tak i tak mnie nie stac.

ruszylam wiec w strone nie Holandii a Francji. moze tam spotka mnie cos lepszego? musze sie streszczac bo urlop mi leci.

jestem w Saarlouis. musze poodbierac maile, mam ze soba laptopa . Aldona wydzwania i grozi ze sobie cos zrobi jesli nie wroce. musze poszukac sobie jakiejs miejscowki na noc... i miejca gdzie podladuje baterie do lapca.

ze zlapaniem stopa bylo trudniej (pies) ale podolalismy, przez conajmniej 100km jechalismy z babka ktora jechala jakims wiekszym wozem i cala droge musialam z nia spiewac jakies niemieckie ballady, chcialam jej kupic chociaz kawe no ale pieniadze gdzies nie moga znalezc do mnie drogi.

moze zaraz pojde na ulice gdzies pograc na gitarynie, jestem piekielnie glodna nic nie jadlam od rana... musze znalezc kogos kto zajmuje sie dilka tutaj